هارد داشتم كه هر چيزي رو ذخيره ميكرد بدون اينكه هي پشت سر هم errorبده...پس چرا با همه اينها بازم گاهي وقتها مي گفتم خدا جونم اينو ندادي آخه چرا؟...چرا نمي گفتم

matcham...بعضي شبها كه تنهام مياد وكلي باهم حرف ميزنيم...خوبي اين دوستم اينه كه همه جوره منو مي فهمه...نمي خواد وقت صرف كنم تا بخوام خودم رو بهش معرفي

كه از درون مي رويد

شادكامي ان نيست كه مي بينيم ولمس مي كنيم

ويا چيزي كه ديگران برايمان انجام مي دهند

وشادمان مي سازند

شادكامي ان است كه ما

مي انديشيم،حس مي كنيم وانجام مي دهيم

نخست براي ديگر همنوعان وسپس براي خود...

 هیچ کاری نکنی ولی جسارت حضور در صحنه جوابگوی تمام انتقادات

است حتی اگر گاهی برای بعضی ها تکراری باشی.

وکاردینالها ویا ژنرالها واقعا می دونند که در این دنیا چه خبره؟حالا من در

 جایگاه آنها ایستاده ام وحالا می دانم که آنها هم نمی دانستند.

                                                                   "دیوید ماهانی"

هیچکس با مجوز مخصوص برای موفقیت به دنیا نمی آید.خداوند از

 آسمان پائین نمی آید تا بگوید:"حالا نوبت توست."خداوند نمی گوید:"تو

نمی دانی"یا "تو نمی توانی"این را تو می گوئی.

وقتی تصمیم به انجام کاری می گیریم ابزارهای لازم خودبه خود فراهم

 می شوند.ممکن است همه اینها را تصادفی قلمداد کنیم اما با

مشاهده دقیقتر متوجه می شویم که تصادفی در کار نیست زیرا این

اتفاقی است که همیشه می افتد.

مقصد ما خداست . كيست كه با ما سفر كند؟

كيست كه رنج و عشق توامان بخواهد ؟

كيست كه باور كند دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن ؟

قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندكي بر آن قطار سوار نشدنداز جهان تا خدا هزار ايستگاه بود.

در هر ايستگاه كه قطار مي ايستاد ، كسي كم مي شد قطار مي گذشت و سبك مي شد ، زيرا سبكي

 قانون راه خداست .

قطاري كه به مقصد خدا مي رفت، به ايستگاه بهشت رسيد . پيامبر گفت اينجا بهشت است . مسافران

 بهشتي پياده شوند،اما اينجا ايستگاه آخر نيست .

مسافراني كه پياده شدند ، بهشتي شدند .اما اندكي ،باز هم ماندند ،قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا

 ماند.

آنگاه خدا رو به مسافرانش كرد و گفت :

درود بر شما ،راز من همين بود .آن كه مرا ميخواهد ، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .

و آن هنگام كه قطار به ايستگاه آخر رسيدديگر نه قطاري بود و نه مسافري .

لحظه لحظه بودنم استفاده می کنم...به این فکر می کنم که چقدر از پارسال تا حالا

که این وبلاگ رو راه انداختم چقدر وضعیتم تغییر کرده.همه چیز داره درست می شه.

می دونم چرا و چطور

از روزی که همه خاطرات بدم رو ریختم دور،از روزی که خواستم خوب فکر کنم،از

روزی که خدا رو تو تمام لحظه های زندگیم دیدم و حسش کردم...دارم به خودم ایمان

میارم و به نیروی درونی ام...خدایا برای تمام چیزای که بهم دادی و میدی

ممنونم.هیچ وقت تنهام نذار...

شوم.درخواست نمی کنم که از رنج واندوهم بکاهی بلکه می خواهم دلی داشته

باشم که آنها را زیر پا نهد.

درخواست نمی کنم که در میدان نبرد زندگی همدستانی داشته باشم ،بلکه می

خواهم با توانائی خود پیروز شوم.

با هراس درخواست نمی کنم که به من رهائی بخشی،بلکه می خواهم با ایمان به

 پایداری وشکیبائی خود ،آزادی را به دست آورم.

مرا یاری کن تا حق شناس باشم،وبدانم که پیشرفتهایم به سبب مهربانی

توست،ولی اگر از پا درآمدم با دست توانائیت مرا یاری کن.

دیشب یه اتفاق افتاد...یه اتفاق که منو به فکر انداخت که چرا این همه سال یادمون ندادن تا یاد بگیریم،تا بفهمیم که چطور رفتار کنیم.چرا فرمولهای ریاضیوفیزیک از درس زندگی مهمتر بود وهست.چرا ارزش از هم پاشیدن زندگی دو تا ادم بی ارزش تر از فرمولهای ریاضی وفیزیک هستش.چرا هیچ معلم یا استاد یاد نمی ده که چطور زندگی کنیم فقط می گه چطور درس بخونیم.چرا همه مامان باباها به این فکر می کنن چطور تامین کنن نه چطور راهنمائی...چرا این قدر مشغله فکری زیاد شده که دیگه یادمون میره از زندگی چی می خواستیم...حیف حیف...زندگی که با عشق ساخته می شه سازگاری می خواد،صبر می خواد،حوصله می خواد،فهم می خواد،درک وشعور می خواد.مگه با یه حرف باید از جا در رفت.از دیشب تا حالا که اون اتفاق افتاد دارم به این فکر می کنم که چرا یادمون نمی دن؟چرا ما رو ترغیب نمی کنن؟چرا فکرمون رو آزاد نمی ذارن؟من کتاب می خونم،من سعی می کنم با همسرم خوب رفتار کنم،چون پدر ومادرم رو دیدم و تجربه کسب کردم اما یکی که بی حواس به محیط اطرافش زندگی کرده چی...کاشکی یکی می فهمید،کاشکی زندگی ما ادما ارزشش از فرمولها وکتابها بیشتر بود.کاشکی یاد می دادن با هم بودن رو...

همسری خوبم دوست دارم برای همه صبر وتحملت.متشکرم

 چشم به راه ماست نزديك مي شويم.

از اينروست كه بايد دم را غنيمت شمريم ووقتي اختر شامگاهي پديدار مي شود با

عشق فراوان آنرا تماشا كنيم واز روشنائي وزيبائيش جان ودل خويش را روشني

بخشيم زيرا هميشه نمي توانيم از ديدارش بهره مند شويم...

 ممنونم.من حظورت رو تو لحظه به لحظه زندگيم درك كردم.حست كردم.من

ديدمت.هر وقت خواستم بودي نزديك نزديك.واسه همچين همسري ممنونم.واسه

بودنت ممنونم.

من مي توانم از فردا تو را فرياد بزنم در تمام ...

 رو نمی تونه خودش انجام بده نگهداری کنید چی کار می کردید؟خودتون

 رو فدا می کردید؟گذشته از ایثار و گذشت.می خوام به جنبه های

 روانی نگه دارنده فکر کنید.

دوست دارم با حوصله جوابم رو بدید.

خوابیدم.دلتنگ بودم.واسه بچه گیهام که همیشه صاف و ساده حرف می زدم و یکی

بود که بشنوه اما الان اگه ساده حرفام رو بزنم اگه رک بگم اگه نخوام کسی رو اذیت

 کنم بهم می گن ساده گیت از موذی بازیت هستش.کاشکی ما آدما تمرین می

کردیم هر روز بیشتر از گذشته سادگی رو تو کلاممون نشون بدیم.کاشکی نمی

 خواستیم که دل کسی رو بشکونیم.کاشکی همیشه به کودک درونمون یه نگاه می

 انداختیم اونوقت همه چیز خوب می شد.دیگه هیچ کس نبود که بخواد متلک بگه و

دل کسی رو بشکونه چون اگر هم حرفی زده بود با صداقت بچگی زده بود و به دل

 می نشست...من دارم تمام تلاشم رو می کنم که آدمای اطرافم رو دقیق تر

 ببینم.می خوام بشناسم.می خوام خودم رو خوب بشناسم.من به این شناخت که

می دونم از چی خوشم میاد از چی نه راضی نیستم.من هنوز تو خیلی از شرایط قرار

 نگرفتم تا بدونم عکس العملم چیه اما سعی می کنم شناختم رو کامل تر کنم...من

 یه آدمم پس اراده دارم پس می تونم با امید همه قله ها رو فتح کنم...راه رسیدن من

 به قله سختی زیاد داره اما من با شناخت از خودم با امید به نیروی درونی ام می

 تونم یه روزی یه جائی یه جوری توسط کسی که همراهم بوده این قله رو فتح کنم.با

 خدائی که در این نزدیکیست و من بدون امید به اون و نیروی خودم هیچم...

شکسپیر